Bazen insanın içinde tarif edemediği bir hareket başlar.
Bir yer değiştirme isteği gibi görünür dışarıdan, ama aslında mesele mekan değildir.
İnsan, bulunduğu yerden değil bulunduğu halden yorulur.
Her şey olması gerektiği gibidir.

Aynı sokaklar, aynı insanlar, aynı rutin…
Ama içindeki sen, o düzenin içinde kendine ait bir boşluk bulamaz.
Sanki herkes yerli yerindedir de bir tek sen yanlış sayfaya yazılmışsındır.

Gidersin, kalırsın…
İkisi de aynı yere çıkar bazen.
Çünkü mesele adım atmak değil, içindeki o uyumsuzluğu anlamaktır.
İnsan çoğu zaman kaçmak istemez aslında.
Sadece kendiyle karşılaşabileceği bir yere varmak ister.

Bir gün, bir an, bir durakta…
İşte burası diyebileceği bir his arar.
Ama o his, çoğu zaman bir şehirde değil, bir insanda değil…
İnsanın kendinde saklıdır.

Kalmak iyileştirmiyorsa, gitmek de mucize değildir.
Çünkü insan nereye giderse gitsin,
kendisini de yanında götürür.
Belki de mesele gitmek ya da kalmak değil…
Bir yerde, bir zamanda, bir halde
kendine denk gelmektir...