Duruş mu, Alkış mı?
 

Bazen insanın önüne iki yol çıkar.
Biri kolaydır, eğilerek ilerlersin, övgü dağıtarak görünür olursun, kalabalığın içinde kaybolur ama alkış alırsın.
Diğeri zordur; kendi çizginde yürürsün, bazen yalnız kalırsın ama başın diktir.
Şöhret uğruna küçülmek mümkün.
Görünür olmak için şaklabanlık yapmak da.
Ama insan kendini kaybettikten sonra kazandığı hiçbir şeyin anlamı kalmaz.
Gerçek güç, başkalarının omzuna basarak yükselmek değildir.
Gerçek güç, kimseyi ezmeden, kimseye yaranmadan da ayakta kalabilmektir.
Özgürlük...herkes gibi olmamak cesaretidir.
Alkış gelmese de kendi sesini duymaktır.
Bir dergiye adını yazdırmak için değil, vicdanına adını yazdırmak için yaşamaktır.
Asalak bir sarmaşık olmak kolaydır,
Bir gövdeye tutunur, onunla yükselirsin.
Ama kök salmak zordur.
Kendi toprağında büyümek emek ister.
Varsın boyumuz söğüt kadar uzun olmasın.
Yapraklarımız bulutlara değmesin.
Yeter ki başımız eğilmesin.
Çünkü bazı şöhretler eksik kalabilir.
Ama duruş eksik kalmamalı.
--- Bukle ---🌿

Alkış almak övülmek evet insanı belki anlık da olsa mutlu eder ama bu alkışın nedeni birilerine eğilip büküldüğünden dolayı değilse kıymetlidir.. Her zaman insanın bir duruşu olmalı.. Ben şuna inanırım.. Başarı için çalışmak yerine çalışarak başarı getirmek.. Yani sen yapman gerekeni layıkıyla yapıyorsan çalışıyorsan zaten o başarı sana geliyor.. Eğilip bükülmene gerek kalmıyor..
Yani demek istediğim alkış ve övgü kötü bir şey değil ama o alkışı ve övgüyü hak etme şeklin önemli.. Duruşunu bozmadan da alkışı ve övgüyü hakedebilir insan..

@[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...] m kalemine yüreğine sağlık fıstığım:sarilan

Teşekkür ederim ablacım yorumun kıymetli :hesna

Duruş tabıkı ama esneyebilen, dengeli