Ben mükemmel değilim. Bazen fazla hissediyorum, bazen gereğinden çok düşünüyorum. Yanlış anlaşıldığım da oluyor, susmam gerekirken konuştuğum da… Ama buyum. Bu buyumun içinde çocukluğum var, kırıldığım yerler var, büyümeyi öğrendiğim günler var. Ben sadece iyi yanlarımdan ibaret değilim, ben bir bütünüm. Sevilmek için törpülenmek istemiyorum. Kenarlarımı yuvarlayıp daha kolay kabul edilir hale gelmek istemiyorum. Çünkü sevgi, birini değiştirmek değil, olduğu haliyle tutabilmektir. En dağınık günümde de, en güçlü olduğum anda da, en kırılgan yerimde de aynı kalabilmek istiyorum. Ben mükemmel değilim. Ama buyum. Ve tam da bu yüzden sevilmeye değerim..
Ve buklece soru bırakıyorum .. Törpülenmeden sevilmek mümkün mü sizce?