[BuKLe ✓ 2]

07/02/2020
Bir zamanlar duygularını fazla bulan bir kız vardı. Çok gülerse dikkat çekerdi, çok susarsa yanlış anlaşılırdı, çok severse yorulurdu. O kız büyüdü ama içindeki bazı yerler hep eksik kaldı.
Yıllar sonra fark ettim ki mesele başkalarının beni nasıl büyüttüğü değilmiş. Mesele, benim kendime nasıl davrandığımmış.
Kendime annem olmayı öğrenmek, önce kendimi yargılamayı bırakmakla başladı. Hata yaptığımda azarlamak yerine anlamayı, kırıldığımda abartıyorsun demek yerine dinlemeyi, yorulduğumda güçlü görünmeye çalışmak yerine durmayı öğrendim.
Eskiden içimdeki sesi sustururdum. Şimdi onu dinliyorum. Eskiden herkesi memnun etmeye çalışırdım. Şimdi kendime de yer açıyorum.
Kendime annem olmak sert olmak değil, şefkatli olmak demekmiş. Her şeyi düzeltmek değil, yanında kalmak demekmiş. Güçlü görünmek değil, güvenli hissettirmek demekmiş.
Artık düştüğümde kendime kızmıyorum. Elimi uzatıyorum. Ağladığımda utanmıyorum. Yanımda kalıyorum.
Belki hayat bana her zaman yumuşak davranmadı ama ben artık kendime yumuşak davranabiliyorum. Ve insan, en çok kendi içindeki çocuğu koruduğunda büyüyor.
Çünkü artık kimse gelmese bile, ben kendime yetiyorum ...

Similar Articles:

• Ah Annem
• Annem hakliymiş ...
• Annem... (Şiir)
• Candan Erçetin - Annem