Kendimi bitik hissediyorum yine bu aralar... Dert anlatmak birilerine o kadar ağır geliyor ki.. Kimse ile konuşmak istemediğim, selam alıp vermenin bile bana zul geldiği bir dönemden geçiyorum.. İnsanlar neden bu kadar anlaşılmaz oluyor...yada neden bu kadar empatiden yoksun.. Yada hep böyleydi de ben mi fark etmemiştim...

Bazen insan kendi içinin kıyısında oturur da dalgaların sesini dinler gibi kalbini dinler. Gürültü yoktur aslında; dışarıdan bakıldığında her şey olağan görünür. Ama içeride, adını koyamadığın bir yorgunluk, kemiklerine kadar işlemiş bir bezginlik dolaşır. İşte o zaman bitik hissedersin. Tükenmiş değil belki, ama tükenmeye çok yaklaşmış... Bir cümle kurmanın, bir selam vermenin bile ağırlık yaptığı bir eşikte bulursun kendini...

Dert anlatmak, sanıldığı kadar kolay bir eylem değildir. İnsan, içini açarken yalnızca kelimeleri değil, savunmasızlığını da ortaya koyar. Birine “iyiyim” demekle “iyi değilim” demek arasında uçurum vardır. “İyi değilim” dediğinde, karşı tarafın yüzünde belirecek ifadeyi, vereceği tepkiyi, hatta vereceği tepkisizliği göze almış olursun. Belki bir omuz beklersin; belki de sadece susup yanında oturmasını... Ama çoğu zaman ya zaten bildiğin tavsiyeler gelir ya da konunun hızla değiştirilmesi... İşte o an, insanın içindeki kapılar biraz daha kapanır...

Selam alıp vermenin zul gelmesi, insanı insan yapan bağların kopmaya yüz tuttuğu anlamına gelmez biliyorum... Bu, daha çok iç dünyanın aşırı kalabalığından dış dünyaya yer kalmamasıdır. Kendi düşüncelerinin uğultusu o kadar artar ki, başkasının sesi bir fazlalık gibi gelir. Bu bir küslük değil; bir korunma biçimidir. Ruh, yaralıyken kalabalıklardan çekilir. Çünkü her temas, biraz daha sızlatır.

Peki insanlar neden bu kadar anlaşılmaz olur? Belki de herkes kendi hikâyesinin başkahramanıdır da başkasının hikâyesine figüran olmayı bilmez. Empati dediğimiz şey, bir başkasının ayakkabısını giymek değil, o ayakkabının vurduğu yeri hissedebilmektir. Fakat çoğu insan, kendi yaralarını sarmaya o kadar meşguldür ki başkasının acısına eğilecek hâli kalmaz. Bu bir kötülükten ziyade bir yetersizliktir. Ama yetersizlik de can yakar.

Empatinin yoksunluğu, çağımızın görünmez salgını gibi... Herkes konuşur; az kişi dinler.
Herkes anlatır; az kişi anlamaya niyet eder. Dinlemek, sabır ister. Anlamak ise cesaret.
Çünkü bir başkasını gerçekten anlamak, kendi konfor alanından çıkmayı gerektirir. Oysa çoğumuz, kendi doğrularımızın güvenli duvarları arasında yaşamayı tercih ederiz.

Fakat bütün bu anlaşılmazlığın ortasında, insanın kendine dönmesi de mümkündür. Belki de bu içe çekilme dönemi, bir çöküş değil; bir kabuk değiştirme sürecidir. Toprağın altında sessizce çatlayan bir tohum gibi… Dışarıdan bakıldığında hareketsizdir, ama içinde büyük bir dönüşüm yaşanır. Bitik hissettiğimiz bu anlar, belki de en çok büyüdüğümüz anlardır kim bilir...

Konuşmak istemediğin günlerde kendine kızmaktan, Selam vermeye gücüm yokken varmış gibi davranmaktan, bunu bir eksiklik gibi görmekten yoruldum.. Bazen insanın en büyük cesareti, sadece o günü atlatmak olabiliyor... Empati yoksunluğu ne kadar yaygın olursa olsun, anlayabilen insanlar var biliyorum, Belki çok azlar sayıca, belki zor bulunuyorlar ama varlar... Ve bazen ilk önce insanın, o anlayışı kendisine göstermesi gerekir.

Çünkü insan, en çok kendine şefkat göstermeyi öğrendiğinde başkalarının anlayışına daha az muhtaç olur. Ve belki o zaman, bir selam yeniden hafifler. Bir cümle yeniden mümkün olur. Bir kalp, yeniden açılmayı dener...