İki arada bir derede kaldım. Ne tam gidebildim ne de kalabildim. Ayaklarım iki yakada, kalbim ortasında durmuş bir köprü gibi; geçen her düşünce biraz daha aşındırdı içimi. Seçmek denilen şeyin bu kadar ağır olacağını kimse söylememişti.

Bir yanım “alıştığın yerde kal” dedi. Bildik acılar daha güvenli geldi, tanıdık sessizlikler daha az korkuttu. Diğer yanım ise “kendin olabileceğin yere yürü” diye fısıldadı. O fısıltı geceleri daha çok duyuldu; herkes sustuğunda, ışıklar söndüğünde, maskeler yere düştüğünde…

Kalmayı seçmek; vazgeçmek gibi hissettirdi bazen. Gitmekse ihanete benzedi. Kendime mi ihanet edecektim, yoksa benden beklenen hayata mı? İşte tam orada sıkıştım. Ne ileri atabildim kendimi ne de geri dönecek gücü bulabildim. Zaman aktı, ben yerimde kaldım. Oysa su, bekleyeni sevmez.

En çok da anlaşılamamak yordu. Herkesin bir fikri vardı ama kimse yükü taşımıyordu. “Abartıyorsun” dediler, “herkes yaşıyor bunları.” Oysa herkesin deresi başka, herkesin ortası kendine ağırdı. Benim içimdeki çatışma, başkasının cümlesine sığmadı.

Yine de şunu öğrendim: İki arada bir derede kalmak bir zayıflık değil. Bazen insanın en dürüst hâlidir. Henüz yalan bir seçime sığınmamış, henüz kalbini susturmamış olmaktır. Durmak da bir harekettir; insan bazen durarak büyür, bekleyerek anlar.

Belki yarın bir adım atarım. Belki bugün sadece nefes alırım. Ama biliyorum; bu arada kalmışlık geçici... Su akıyor, yolunu buluyor... Kim bilir belki ben de akarım kendi kıyılarıma doğru..