| Brittle |
22 Mart 2025 16:42 |
Endişe ile Yolculuğum..
Endişenin ilk tuzağına ne zaman düştüm kendisi ile ilk teşvik-i mesaim ne zaman oldu düşünürken gittim 4 yaşıma.. Anneciğim beni küçük su taşıma kaplarımla köyün ortak çeşmesine su almaya göndermişti.. Su sırasına beklerken sebepsizce ''Ya eve gittiğimde annemi bulamazsam'' diye içimi dolduran ve dalga dalga büyüyen o paniği anımsıyorum...
Kaplara doldurduğum suları telaştan biran önce e varıp annemi orada bulabilmek için neredeyse koşar adımlarla geldiğimden yarıya indiren de bendim.. Endişenin görünür ilk zararıydı bu sanırım.
Yine bir gün arkadaşımla oyun oynadıktan sonra eve gelip de kapıda asma kiliti gördüğümde, olduğum yere çöküp hüngür hüngür ağlarken düşündüğüm yine annemin gitmiş olmasıydı.. Annem gelip de beni o halde bulunca nedenini sorup ben de ''Sen gittin sandım'' dediğimde yediğim azar da sanırım anlaşılmayışımın verdiği o hayal kırıklığını ilk yaşayışımdı.. Beynimden geçenleri bilemeyeceği için davranışımını anlamsız bulması kadar doğal bir şey yoktu elbette ama benim orada beklentim, beni azarlaması değil de, sıkıca sarılıp beni rahatlatmasıydı..
Çocuk ruhumla içimde bir yerlerde bir gün onsuz kalacağımı hep hissetmiş olmalıyım.. Altıncı hissimin güçlü olduğunu keşfedişim de en büyük korkumla yüzleştiğimde gerçekleşti.. Onun yokluğunu haber verdiklerinde tepkisizliğim de sanırım yüreğimin taşlaşmaya başladığının ilk ayak sesleri idi..
Hayatımın geri kalanında hep endişeli ve kaygılı bir insan olmamın belki de temel taşları daha o günlerde atılmıştı.. Bir süre sonra içimdeki bu duygu o kadar tanıdık ve o kadar bendendi ki hiç yabancılık hissetmedim.. Ve bir şey için ne zaman endişelendimse o gelip bir şekilde beni buldu.. Eskiden de böyle idi şimdi de...
Birlikte yola çıktık ve yolculuğumuz istikrarlı bir şekilde devam etmekte...
|
