26 sene öncesi;

Evin önünde dizlerinin üstüne oturmuş, nenesinin küçük bir kaba koyduğu sütün içine doğradığı ekmekleri kedisinin dilini şapırdata şapırdata içişini izliyordu. O kadar mutlu bir çocuktu ki.. Nenesi ile kendi küçük dünyalarında yaşayıp gidiyorlardı..

Nenesi ''Sarıkız'' adını verdiği ineğinden aldığı sütü , ondan yaptığı peyniri ve yan tarafta beslediği tavuklardan elde ettiği yumurtaları haftada bir kurulan kasaba pazarına götürür, onları satar ve o parayla da bir haftalık ihtiyaçlarını görüp dönerlerdi. En sevdiği gün pazara gittikleri gündü..

Nenesi ürünleri sattıktan sonra ona hep en sevdiği o hayvan şekilli şekerlerden alır ,köye dönerken şekerini eme eme nenesine eşlik ederdi.

Hayatındaki tek arkadaşı ''Boncuk '' adını verdiği kedisiydi.. Çitlerle çevrili bahçede akşama kadar Boncuk ile saatlerce oynar, acıktığının bile farkına nenesi seslendiğinde varırdı. Anne ve baba kavramı yoktu hayatında.. Neden olmadıklarını da hiç bilmiyordu. Haftada bir indikleri kasaba pazarında, yan tezgahlarındaki akranı olan o kızın anne ve babası ile olan konuşmalarını, onlara seslenişini duyunca garip garip izlemekle kalırdı.

Bir defasında adı Zeynep olan o kız '' Senin annen baban neden gelmiyor buraya?'' diye sorunca şaşkınlıkla nenesine bakmış, nenesi de aceleyle ''Meryem gel kuzum şu yumurtaları düzelt hemen'' diyerek onu kızın yanından uzaklaştırmıştı.
Ertesi gün nenesi ile bahçede sebzeleri sulama işini yaparken birden aklına gelmiş ve nenesine;
- Nenee.. Benim neden annem babam yok?

diye sormuş , nenesi elindeki ibriği kenara bırakıp, şefkatle üzüntü karışımı bir bakışla bakışlarını yüzüne dikip uzun uzun bakmıştı.. Onu çekip dizlerine oturmuş, sarılıp saçlarından öpmüştü.

-Daha çok küçüksün kuzum.. Sen hele bir büyü.. Hepsini anlatacağım ben sana bir bir..
demekle yetinmişti. Onun da bir daha bu konuyu açıp nenesine sormaya bir daha fırsatı olmamıştı zaten...

Bahçede oturmuş Boncuk'un mamasını yemesini izlerken evden gelen gürültü ile hızlıca eve koştu. Kapıdan içeri adım atar atmaz karşılaştığı manzara onu mıh gibi olduğu yere çiviledi. Nenesi boylu boyunca yerde yatıyor ve ağzının kenarından köpükler, başından da kan akıyordu.
İlk anda ne yapacağını bilememiş nenesine koşmuştu. Kadın sanki onun gelmesini bekliyormuş gibi son bir çaba ile elini uzatıp kolunu tutmuş ve;

-Köye git, birilerini çağır...

demişti. Ne yapacağını bilemez haldeyken verilen bu komutla hızlıca evden fırlamış ve yaklaşık bir kilometre uzakta bulunan köye doğru koşmaya başladı.
Sonrası çok hızlı yaşanmıştı. Köyden insanlar gelmiş, nenesini kasabaya hastaneye götürmüşler, akşamüstü de nenesini geriye bir tabutun içinde getirip , köy mezarlığına bile değil de vasiyeti üzerine evlerinin biraz ilerisindeki dedesinin yanına defnetmişlerdi.

Nenesinin de onu bırakıp gitmesi ile köyden bir hayırsever onu evine almış ve bir süre, sosyal hizmetler görevlileri gelip onu alana kadar bakmıştı. O evde bulunduğu sürece , komşu kadınların toplanıp otururken konuşmaların onunla ilgili olduğunu anlayabiliyordu. '' Garip hepten kimsesiz kaldı'' , ''Anasının kaderini yaşamasa bari '' ''Babası olacak şeref yoksunu nerelerde acaba'' .. Yıllar yılı bu soruyu hep soracaktı kendine; ''şeref yoksunu babam nerede''...

Sosyal Hizmetlerden gelen iki görevli onu almış ve büyük şehire yüksek katlı bir binaya getirmişlerdi. Kendi gibi bir sürü çocuğun olduğu kalabalık bir yere.. Yaşadığı ve yaşamaktan utandığı yeni hayatının ilk temellerinin atılacağı yeni ''yuva'' sındaydı artık...