Çok emek verip çok çabaladığım, fakat bir arpa boyu kadar bile yol alamadığım her şeyden vazgeçtim...
Hiç küskün değilim, kırgınlığımda yok sana karşı. Biraz öfkeliyim ama en çok da pişmanlık olarak kaldın içimde.
Herşeyin yoluna gireceğine inanıp tüm yalanlarına göz yumduğum için pişmanım...
Seni sevdiğim için değil, seni sevmekte ısrar ettiğim için pişmanım...
Şimdi bin cümle etsemde sana, bir tekinin bile anlamı olamayacağını iyi biliyorum.

Ama seninde pişman olacağın günler gelecek, kayıp bir eşya gibi dönmek isteyeceksin evine. İşte o zaman hatırlat kendine; "ben sahip olduğum herşeyi kendi ellerimle mahvettim"de.


Derler ya niyeti olmayanın bahanesi çok olur ne kadar doğru bir cümleymiş aslında...

Fazla fedakarlık etmişim ki karşılığında kocaman bir vefasızlıkla ödüllendirilmişim galiba...

Ben inanıyorum; herkes ettiğini bulur vakti gelince.