IRCForumu.ORG - aZze Senden Sonra

Senden Sonra Yaşamayı Bıraktım

Zaman durdu o gün, saatler işlemez oldu,

Mevsimler değişti de benim takvimim hep o günde kaldı.

Güneş yine doğdu belki, gökyüzü yine maviydi,

Ama ben o aydınlığın ortasında kör, o seslerin içinde sağır kaldım.

Sadece nefes alıp vermek yaşamak sayılıyorsa eğer,

Evet, yaşıyorum...

Ama sorarsan yüreğime;

Ben senden sonra yaşamayı bıraktım.

Bir sokak lambasının altında unuttum gülüşlerimi,

Adımlarım bile yabancılaştı yürüdüğüm yollara.

Hangi kapıyı açsam sana çıkmıyor,

Hangi rüzgâr esse kokunu getirmiyor artık.

Bir insan kaç kere ölür bir ömürde?

Ben her gece, senin gittiğin o saatte yeniden ölüyorum.

İçimde bir yerlerde bir çocuk vardı eskiden,

Gözleri ışıl ışıl, hayalleri gökyüzü kadar geniş...

Onu da alıp gittin yanında.

Şimdi geriye kalan sadece bir gölge,

Sadece yarım kalmış bir hikâyenin yorgun anlatıcısı.

Ne bir hevesim kaldı yarınlara dair,

Ne de bir duam var artık kabul olmasını istediğim.

Çünkü biliyorum, hangi cümlenin sonuna koysam adını,

Yine eksik kalacak, yine yarım kalacak bu şiir.

Sana kızmıyorum, sitem de etmiyorum artık kaderime.

Sadece bir gerçeği fısıldıyorum şu kimsesiz geceye:

Sen giderken sadece kendini götürmedin benden,

Benim yaşama ihtimalimi de aldın yanına...

Ben senden sonra, yaşamayı bıraktım.