Yolları tükettim, günleri saydım,

Ağrımı dindiren bir gölge aradım.

Yaramı kendimden bile sakladım,

Meğer dermanımın sahibi sensin.


Ne hekim bildi bu sızının dilini,

Ne zaman sarabildi kırık dalımı.

Gönül bıkmışken beklemekten yolunu,

Ömrüme değen o derman sensin.


Gözlerinde buldum kayıp huzuru,

Geceme doğan o ilk ışık gibi.

Yüreğimdeki tüm fırtınalar durdu,

Ruhuma dokunan o derman sensin.


Şimdi sustum, kelimeler yoruldu,

Sende tamamlandı yarım kalan yanım.

Karanlık çekildi, sabaha ulaşıldı,

Benim bu dünyadaki dermanım sensin…