Denizin ortasında bir kalp gibi durur,
Sessiz… ama her dalgada bir şey söyler.
Rüzgâr bile usul konuşur yanında,
Sanki onu incitmekten çekinir.

Geceleri ışığıyla göz kırpar şehre,
“Ben buradayım” der, kimse duymasa da.
Bir bekleyiş var taş duvarlarında,
Yüzyıllardır bitmeyen bir sevda…

Ne gemiler geçti yanından,
Ne aşklar uğrayıp gitti…
Ama o hep aynı yerde kaldı,
Gitmeyi hiç öğrenemedi.

Belki de aşk budur;
Gitmeyip beklemek…
Uzakta kalsa da sevdiği,
Yine de vazgeçmemek…

Ve ben anladım seni ey kule,
En çok kalanlar yorulur…
Ama en çok da onlar sever,
Sessizce, derinden, sonsuz olur…

– Anka